Li Rojhilata Navîn lîstikên mezin di pratîkê de ne. Lê balkêþiya herî mezin dewleta Tirkiyê ye. Wek canbazê li ser çar þelîtan bilîze xuya bike jî, di rastiyê de, ne wisa ye.

Gelê Kurd, bûye xwedî hiþmendiyek dîrokî û siyasî. Êdî, li dijî kiryarên faþîzan û kujerî, çalekiyên ku dikevine rojeva raya giþtî ya cîhanê lidardixin.

Xweda ne bê edalet e, lê kesên bi navê Xweda haraket dikin edalet kuþtine. Yek ji van kesên ku bi navê Xweda haraket dike AKPe û serokwezîr Erdogan e.

AKPe her diçe tara bêjingê li xwe teng dike û zindana xwe kûr û tarîtir dike. Di her êrîþa li dijî Kurdan de, hinekî din dikevê teqanê û meþruiyeta xwe winda dike.

Di demokrasiyên lîberal de, rekiha herî mezin û zexim,  ji bo mirovan tê çêkirin. Li welatên weke Tirkiyê jî, ev rekih di du rengann derdikeve holê.

Di 18ê Adarê de, xewneke siyasî di jiyanê de kete pratîkê û gelê Kurd û hêzên demokratîk  di 18ê Adarê de li Amed û li Stembolê destanekî homerîk nivîsîn.

Bihar hat û demsalên li pêþiya me ji bo gelek bûyerên drametîk avis e. Terora polîsan, bi fermanên dozgeriyên taybet, li gorî stratejiya desthilatdariyê  û dibin navê operasyonên KCKê de;

Bi Newrozê re, têkiliya Tirk û Kurdan kete qonaxeke nû. Kurdan stratejiya “Êdî Bes e, yan azadî yan azadî” bijart û di çarçoveya têkoþîna demokratîk

Cîhan bi hiþmendiya komarên bazirgan tê rêvebirin. Civîna li Seulê jî, civînek ji van bû. Piþtî hevdîtina bi Obama re, serok wezîrê Tirk bi þandeya xwe re bêyî ku vegerê Enqerê çû Tahranê.

AKPe bi projeyeke  kevin, pêvajoyeke nû daye destpêkirin. Ev projeya nû (!), li ser bingeha bikaranîna kurdan hatiye rûnandin. Yanî birîna mûmarî ya gelê Kurd.